Ipuina!

        Egun hauetan irakaslearekin hizketan aritu naiz irakaskuntza metodologiari buruz eta informazio pixka bat eskatu diot. Zenbait datu eskeini dizkit eta gaurkoan ipuinaren helburua, kontatzeko metodologia eta beste zenbait gauza uzten dizkizuet.

Ni praktiketan!

       Urduritasuna. Bai, esan dezaket urduritasuna zela lehenengo egunean sentitzen nuena, ez bainekien zer aurkituko nuen nire prakticumean. Naiz eta egun batzuk lehenago ikastetxea ikusten ibili nintzen, ez nuen nire Urdaneta Ikastetxeko tutorea ezagutzen ezta haurrak ere, eta horrek niregan intseguritate eta jakin minaren arteko sentimendua sortzen zuen. Hala ere, Mari Jose ezagutu orduko jakin nuen nire praktikak oso ondo joango zirela, beti laguntzeko prest zegoen pertsona horietako bat baitzirudien, eta horrelaxe da hain zuzen ere.

       3 urteko ikasgela egokitu zait, Berdeak taldea zehazki. Nire ikasgelako datuak idazten egotea baino, egokiagoa iruditu zait, Marijok emandako orri bat erakustea, bertan hobeto zehaztuta baitaude talde honen datuak eta ulergarriagoa egingo zaizuelakoan nago.

    
     Goian ikusi dezakezuen bezala, lau taldetan banatuta daude haurrak eta, beraz, lau txoko auki ditzazkegu ikasgelan: etxe txokoa, antzerki txokoa, jostailu txokoa eta margotegi txokoa. Errotazioaren bitartez, taldeak txokoz aldatuz joango dira saio bakoitzeko, beti orden bat mantenduz.

       Gutxigorabera adierazi dizuet nire ikasgelaren antolaketa, baina hau baino garrantzitsuagoa iruditzen zait praktika hauetan ikasi dudan guztiaz hitz egitea, beraz, hortan hasiko niaz. Askotan entzuna nuen, Unibertsitatean ikasitakoak garrantzia bazuela baina benetan baliagarria egingo zitzaiguna, eskolan bertan haurrekin lanean ikasiko genuela . Eta hala da, esan dezaket praktika hauetan gehiago ikasi dudala unibertsitatean daramadan denbora guztian baino. Unibertsitatean, izan ere, teoria ikasten baitugu, baina ondoren errealitatearen aurrean aurkitzen garenean, praktikan ikasi dugunak balioko digu gehien bat ( nola erreakzionatu, Unibertsitatean planteatu ezin diren zenbait egoerei nola aurre egin...).
   
         Nahiz eta hasiera batean prakticum honetan behatu besterik ez genuen egin behar, zortea izan dut eta Marijok ikasgelan eskuhartzeko aukera asko eman dizkit. Haurrei ipuinak kontatu dizkiet, eta hauek adi adi zeuden beraz ongi egiten ari nintzelakoan nago. Beraiekin kantan eta dantzan ibili naiz, beste haur bat izango banintz bezala, beraiek bezain alai. Espero ez nuen egoeren haurrean aurkitu naiz. Irakasleak bakarrik utzi, haurren batek min hartu edo aserretu egin delako negarrez hasi eta niregana etortzean egoerari aurre egiteko gai izan nintzen. Eta irakaslearen erreakzioak behatuz, pixkanaka pixkanaka nireak hobetuz joan dira. Azalekoak ez diren irakaslearen lanak ere egin ditut, hau da, haurren marrazkiak sailkatu, materiala prestatu...

        Laburbiltzeko zera, oso baliagarriak egin zaizkidala praktika hauek. Nahiz eta Amara Berri sistemako Ikastetxea izan eta, agian, etorkizunean sistema hau lantzen duten ikastetxeekin ez topatu, ikasi ditudan gauza asko edozein sistemetan aplikagarriak dira, hauek haurrei buruzkoak baitira eta ikastexeari buruzkoak. Argi daukat izugarri botako ditudala faltan haurrak, baina argi ere badaukat praktika hauek ez direla azken aldia izango haurrak ikusten ditudana, bixitan itzuliko baitnaiz. Amaitzeko esan, praktika hauekin zera lortu dudala, irakasle eta haurrei esker, hasiera batean urduritasuna zen sentimendua poztasun, alaitasun eta segurtasunean bilakatzea.

Ni magisteritzako ikastetxean.

             

             Hurrengo lerroetan, nire bizipena kontatuko dizuet Magisteritza Ikastetxean ikasketak burutzen ari naizen bitartean. Goiko irudian ikusi ahal izango dezakezuen bezala, marrazki zehatz bat egin beharrean, egokia iruditu zait esan nahi ezberdina duten zenbait sinbolo edo marrazki irudikatzea. Sinbolo bakoitzak esan nahi jakin bat du, denak nire magisteritzako ikasketekin lotura dutenak. Beraz besterik gabe, hurrengo hitzekin esan nahi hauek adierazkiko dizkizuet.

            Argazki honetako irudiak nire sentimenduak espresatzen dituzte, bai magisteritza hasi aurretik eta baita ikasketak burutu bitartean ere. Erdian aurkitzen den marrazkiarekin hasiko naiz, txupetearekin hain zuzen ere. Zera adierazi nahi izan dut irudi honekin, betidanik izan dudala umeekin kontaktuan egoteko nahia, beti gustatu izan baitzaizkit haurrak. Hala eta guztiz ere, esan beharrekoa iruditzen zait ez dudala beti argi izan magisteritzako ikasketak egitea. Izan ere hasiera batean, Bartzelonan diseinuko gradua burutu behar nuelako ustean nengoen, asko gustatzen baitzait diseinua, etxe barrukoa batez ere, eta hau zen bidea etxeak barrutik diseinatzen lan egiteko. Baina, oraindik ez dakit oso ziur zergatik, azkeneko unean iritziz aldatu eta irakasle izateko grina piztu zitzaidan. Izandako zalantza hauek, galdera ikurrekin irudikatu nahi izan dut, nire barnean nituen galderei erreferentzia eginez.

            Lehen aipatutako txupetearen ezkerraldean, aurpegi alai antzeko bat aurki dezakezue. Honekin zera esan nahi izan dut, nire azken erabaki honek niregan eragin duen alaitasun sentimendua. Izan ere, erabaki hobeagoa aukera ezin izan nuela uste baitut. Orain praktiketan egoteak, irakasle baten benetako lana zein den ikusteko aukera eman dit, hau da, ikastetxe bateko, edo hobeto esanda, ikasgela bateko errealitatea ezagutzeko aukera. Eta argi ikusi dut, etorkizunean gustatuko litzaidakeen lanbidea burutzea irakaslearena izan behar dela.

            Behealdeko eskuinaldean, liburu pila bat ikus dezakezue. Ikasketei eskaini beharreko lanorduak adierazi nahi nituen. Nahiz eta hain gustukoa ez diren ikasgai batzuk izan, beste zenbait oso interesgarriak direla iruditzen zaizkit eta nire esfortzua baliagarria izango dela uste izatera bultzatzen nautenak. Izan ere, praktikumean konturatu naiz ikasgelan landutako zenbait teori praktikan jartzen direla errealitatean.

             Amaitzeko Txatxi Piruli taldea idatzia aurkitzen dugu. Txatxi Piruli nire lan taldearen izena da eta Magisteritzako ikasketetatik atera dudan alderdi positiboenetako bat dela esan dezaket. Izan ere, lagun oso onak bihurtu baitira Naiara, Irati eta Laida. Espero dut, ikasketak aurrera joan ahala, gure harremana ere gero eta estuagoa izaten joatea eta nire bizipena oraindik eta alaiagoa izaten laguntzea, orain arte egin duten bezala.

            Beraz, zera esan dezaket, goiko argazkian marraztutako irudi guztietatik, nire magisteritzako ikasketetako ondorio edo emaitza moduan, irribarrearen aurpegia aukera dezakedala. Desira dezakedan gauza bakarra zera da, ikasketak amaitzean nire burua orain bezain ongo eta alai ikusten jarraitzea da.

Txikitako esperientzi on eta txarra

Haur Hezkuntzan nengoeneko esperientziak gogoratzen hasi naizenean, hainbat oroitzapen etorri zaizkit burura.Hala ere, asko eta asko, erdizka gogoratzen ditut, oso txikia bainintzen eta dagoeneko ahaztuak ditudalako. Esfortzu txiki bat egin ondoren lortu dut pasarte bat baina gehiago bere osotasunean gogoratzea. Hori bai, esperientzi txarrari dagokionez, izugarri kosta zait bat aurkitzea. Hauek lehen bailen ahaztea gustatzen baitzaigu. Beraz, zera erabaki dut, esperientzi on bat bakarrik kontatu beharrean, bi kontatuko dizkizuedala, eta txarrari dagokionez, alden hobekien azaltzen saiatuko naizela hau azaltzen, nahiz eta ideia oso garbirik ez izan. Ez dizuet gehiago itxaronaraziko eta besterik gabe, azalpenei hasiera emango diet.

Gustukoen dudan nire txikitako pasartea, ihauterietan kokatzen da. Denok dakigun bezala, ihauterietan pertsona guztiak mozorrotzen gara eta ni, orain dela 15 bat urte, hau da, 3 urte nituenean, txanogorritxuz mozorrotu nintzen. Egun horretan poz pozik joan nintzen ikastetxera, izan ere nire txikitako ipuin gustukoeneko protagonistaz mozorrotuta banengoen. Eskola nioan nire txano gorria, gona beltza, bi trentza horiak eta saskitxoa soinean hartuta nire ipuin pertsonaleko otsoaren bila. Baina tamalez edo zortez, ez nuen otsoa aurkitu egun hartan.

Ihauteri egunean, nire ikastetxean hainbat ekintza egiten ziren. Horietako bat, eta egunari hasiera ematen zioena, herri guztitik kalejira moduko bat egitea zen. Furgoneta batek jarritako musikarekin herri guztiari buelta ematen genion, biztanle guztiak gure festara gonbidatuz. Ikastetxeko txikienak furgoneta honen atzealdean joaten ziren eserita eta, tarteka, gu ere nahiko txikiak ginenez eta azkar nekatzen ginenez, bertan joaten ginen. Kalejira hau amaitu ondoren,  ikasgela bakoitzak emanaldi txiki bat egiten zuen beste ikasgela guztien aurrean ikastetxeko polikiroldegian. Normalean dantzak izaten ziren. Urte horretan nahiko txikiak ginenez, lehen esan dizuedan bezala 3 urte soilik bainituen, irakasleak laguntzen gintuen dantza asmatzen, nahiz eta gure esku egon azken iritzia. Ez nago oso ziur, baina uste dut urte horretan Takolo Pirritx eta Porrotxen kantu bat dantzatu genuela, Riki riki kantua hain zuzen ere. Kantua ezagutzen baduzue, jakingo duzue oso alaia dela eta ihauteri egunerako aproposa dela, izan ere denok pozaren pozez dantzatu genuen. Ikasgela guztiek beraien dantzak bukatu ondoren, merendola txiki bat egiten zen, eguna ezin hobe amaitzeko.

Ihauteriko egitarau hau azaldu badizuet ere, gustatuko litzaidake aipatzea beti ez dela berdina izan. Pare bat urtetan, egun honen ekintzak eta mozorroak desberdinak izan dira. Zera esan nahi dut, garai batean ikastetxe osoa gai jakin batetaz zihoala mozorrotuta. Adibidez, urte batean ingurugiroa zen gaia, eta ikasgela bat errekaz mozorrotu zen, beste bat zaborrez eta biak batera jartzean kutsatutako erreka bat irudikatzen genuen. Beste urte batean, aldiz, pintura zen gaia, eta ikasgela bakoitza margolari batetaz mozorrotu zen. Metodologia honekin, agian, mozorrotzeaz gain, gauzak ikasteko aukera izaten genuen.

Gogoko dudan txikitako beste pasarte bat, nire urteetako eguna izaten zen. Niretzako zortez, abenduaren 21ean egiten ditut urteak, Santo Tomas egunean. Egun berezia denez, eskolak ekintza bereziak egiten ditu. Herriko plazan aspaldiko argazki eta objektuak egoten dira ikusgai. Ikasleak Eguberritako kantuak kantatzen genituen eta ondoren txistxorra banatzen zen, nire iritziz inoiz probatu dudan hoberena. Zehazki urte batean gertatutako pasarteaz gogoratzen naiz. Nire bi dortokak eraman nituen plazara harro baino harroago. Denak inguratzen zitzaizkidan eta nire animali maitatuei kasu egiten zien, baina ni nire jenioarekin ez ukitzeko esaten nien. A zer nolako mari mandona nintzen... Egun paregabea zen niretzat Santo Tomas eguna, eskolari dagokionez egun berezia izateak eta nire urtebetetze eguna izateak ezin hobea bihurtzen zuen eta egun horretako protagonista sentitzen nintzen.

Txikitako esperientzi txar bat gogoratzeko nire amaren laguntza behar izan dut, ez bainintzen bat berataz ere gogoratzen. Berak dioenez ere, ez daude esperientzi txar asko nire haurtzaroan baina bat aukeratzearren, txertoak jartzeko garaia zela esan dit.

Urtero bezala, ikastetxeko haur guztiak txertoa jarri behar izaten genuen. Beharrezkoak baitziren eta, bide batez, gaixotasun gutxiago izateko aukera eskaintzen zuen, beraz komenigarria zen jartzea. Txerto jartzailea ikastetxera etortzen zen eta bertan gela bat egokitzen zitzaion bere gauzak prestatzeko eta txandaka-txandaka ikasgela bakoitza bertara joateko. Gure txanda iristean urduri jartzen hasten nintzen, eta ilarako lehena izatera hurbiltzen nioan heinean, bihotzeko taupadak gero eta azkarragoak eta bortitzagoak ziren. Urduritasun honek negarrean amaitzen zuela esan dit amak, eta irakasleak lerroaren bukaeran kokatzen zidan, baina, hala ere ez nintzen txertoaz libratzen. Nahiz eta dezente kostatzen zitzaion irakasleari lasaitzea, azkenean lortzen zuen eta baita txertoa jartzea ere.

Nahiz eta zaila egin zaidan txikitako pasarteaz gogoratzea eta zertxobait  melankolikoa izan den, asko gustatu zait dena gogoratzea. Dena esatean, zera esan nahi dut, pasarteaz gain, lagunak, irakasleak, jangelako sukaldariak... gogoratu baititut, eta izugarrizko irribarrea marraztu zait aurpegian. Dagoeneko ez ditut txikitako oroitzapen gehiago sortzeko aukera izango baina espero dut nire ikasleak izango direnen gomutetan partaide izatea, eta etorkizunean, posible bada, niregana etorri eta hauek kontatzea berriro ere nire aurpegian irribarea marrazteko.

Ni eskolan

Haur eskolako garaiaz gogoratu naiz gaur. Huraxe bai garai ederra! Ardurak ez genituenean, negarren arrazoia zure lagunak jostailua ez uztea zenean, arazoak ama edo aitaren muxu batekin konpontzen zirenean... Berriro itzuliko nintzateke garai horretara. Haurrekin lan egiteak garai honetatik gertuago sentiarazten nau, gogoratu egiten baitut ikasgelan genuen etxetxoan aita eta ametan jolasten genuenean, mahaian eseri, margoa eta orri bat hartu eta ia goiz osoa marrazten igarotzen nuenean eta irakaslearen inguruan eseri eta bere ipuinak adi-adi  entzuten nituenean. Hainbeste oroitzapen ditut... Eta ba al dago modu hoberik zuek nire oroitzapenak irudikatzeko, nik egindako hauei buruzko marrazkia erakustea baino? Bada, hona hemen gehien gustatzen zaidan txikitako gomuta baten marrazkia:

Bertan ikusi al izango duzuen bezala, nire eskolako baratzan nago. Astero joaten ginen baratzara ikasgelako kide guztiak irakasleak lagunduta. Baratza hau ez zegoen ikastetxean bertan, 300 bat metrotara baizik. Horren ondorioz guri oraindik eta ilusio gehiago egiten zigun bertara joatea, ikastetxetik atera eta beste testuinguru batean kokatzeak eramangarriagoa egiten baitzuen eguna. Ikasgela bakoitzak bere partzelatxoa zuen bere landare, lore edo barazkiak landatzeko. Eta modu berean, ikasle bakoitzari bere partzelaren zatitxo txiki bat zegokion, bere landarea landatu ahal izateko. Bakoitzak bere landarea izateak alde positibo ugari zituen. Ez zeuden liskarrak hauek zaintzerako garaian, bakoitzak berea soilik zaindu behar zuelako. Errespontsabilitate handiagoa izatea eskatzen zuen, zure landarea ez baldin bazenuen zaintzen hil egingo baitzen eta ezer gabe geratzen baitzinen. Gainera, landatutako landareak nahiko haziak zeudenean etxera eramaten genituen eta ez dakizue zer nolako pozarekin joaten ginen etxera guk geuk landatutakoa lagun eta familiako guztiei erakustera “Begira amatxo zein lore polita. Nirea da, nik zaindu eta maitatu dudalako baitago bizirik”. Landare eta loreak landatzeaz gain, lehen esan dizuedan bezala, barazkiak ere landatzen genituen, eta honek zera eragiten zuen, guk hauek etxera eramaten genituenean sekulako apetituarekin jaten genituela eta, ondorioz, barazkiak jaten ikasten genuen. Aitzurra erabiltzen ikasi genuen, lurra mugitu egin behar baita noizbehinka.Hala ere, txikiak ginenean irakasleak egiten zuen lan gehiena eta, handitzen joan ahala, gero eta gauza gehiago egiten genituen bakarrik.

Ikastetxean beti egiten genituen naturarekin lotura zuten ekintzak, gure baratza edukitzeaz gain, konposta egiten genuen etxetik ekarritako hondakinekin, gero hau ongarri modura erabiliz, muralak ere egiten genituen, ingurugiroa zaintzeak zuen garrantziari buruzko hainbat txarla eta ekintza egiten genituen... Hauek denak gogoratzean sekulako melankolia sartzen zait. Baina poza sartzen zait pentsatzean laster berriro egiteko aukera izango dudala, baina oraingoan irakasle modura. Espero dut nire ikasleak nik bezain ondo pasatzea eta egunen batean beren oroitzapenetan, nire modura, ekintza hauek agertzea.

Informazio pixka bat

          Aipatua dudan bezala, Urdaneta Ikastxetxeak Amaraberri Sistemarekin lan egiten du eta, aproposa iruditu zait, sistema honen nondik norakoa hobe ulertzeko, honi buruzko informazioa eskeintzea. Ikastetxeko web orrian, oso ongi esplikatzen ditu sistema honek dituen helburu eta metodologiak, beraz, hementxe uzten dizuet web-aren hasierako orrialdearen helbidea eta baita amaraberri sistema esplikatzen duen atalarena ere:

http://urdaneta.ikastetxea.net/topics/intro/

http://urdaneta.ikastetxea.net/topics/defgeneral/
        Informazioa erabilgarria izango zaizuelakoan nago. Besterik gabe, agur!

Faltan botatzen hasita dagoeneko...

          Gaur jai eguna izan dugu Euskal Herrian eta, beraz, ez naiz joan Urdaneta ikastetxera. Egia esatea nahi bazuzue, dagoeneko haurrak faltan bota ditut, beraiekin egoteko irrikitan baitnago. Bihar haur gehiago etorriko direla suposatzen dut, beraz, eguna mugituagoa izango da atzokoa baino. Kontatuko dizuet ea nola joan den eguna, biharrarte!